سلام

    ديروز يه فرشته مهربون اومد وبمو خوند وكلي واسم وقت گذاشت تا بلكه به راه راست هدايت كنه اين بنده افسارگسيخته رو...ازش پرسيدم چرا اينكار و ميكني؟ گفت شايد واست مفيد بودم و دوباره به راه اومدي...گفتم پس براي پورسانتشه كه از خدات بگيري بگي يكي و مسلمون كردم؟ خنديد گفت : آره ؛ شايد..... به خودشم گفتم كه حاضرم پورسانتتو تو همين دنيا بصورت نقدي پرداخت كنم ووعده نسيه بهشت و بهت ندم.... احتمالا اون لحظه داشت دستشو گاز ميگرفت بخاطر اين كفرگوييهاي زشت من!

    اون بنده خدا كه نااميد شد ازهدايت اينجانب اما هنوز هم ميگم؛ متنفرم از دنيايي كه "عدالت"‌ كلمه اي شده لغلغه زبان روشنفكران كه وقتي فارغ ازعذاب آدميان در برجهاشون نشستن ، با چشم انداز بي نظير طبيعت، هي حرف مي زنن و هي دل مي سوزونن بحال خاكستر نشينان خاك بر سر...هرچند تاوقتي مسئول دنيا خداي اونهاست،‌اونها چه كاره اند....وقتي كه خدا شون هم رفته خودش و بازخريد كرده و در آسمون و تخته كرده چه انتظاري از اونها دارم....بهرحال به اون فرشته مهربون و بقيتون هم ميگم كه دل بريدم از آسمون و آسمون نشين ها وخيال دل بستن دوباره هم ندارم پس اگراذيت ميشيد ، چون همتون و مثل جان دوست دارم،‌خواهش ميكنم اين صفحه رو تنها بگذاريد تا سالومه،‌اين دخترك سفيه،‌خاطرتون و بيش از اين مكدرنكنه....

سلام

من از اين روزها به قدر نوشيدن يك فنجان قهوه درآرامش، زمان مي خواهم....فقط يك فنجان كوچك....حتي سرد ...حتي تلخ...

سلام

.

.

.......... خيلي سخته كه واسه آروم كردن كسي  بهش بگي:‌ "اين روزها هم مي گذره" بعد درسكوت ِ خودت ازخودت بپرسي:" واقعا چطور مي تونه اين روزهاي سخت، بگذره؟؟ چطور مي تونه انقدر سخت بگذره؟؟"

پ . ن: هيچوقت دروغگوي خوبي نبودم مخصوصا به خودم....

سلام

    ... هميشه خيلي به اين فكر ميكنم كه ،‌ حرف را بايد گفت،‌ گفتنش ‌، ماندنش،‌ ثبت شدندش،‌شنيده شدنش بهترازنبودنش است،‌ اين را باوردارم. اگرهمه حرفها درگلو مانده بود وبا آدمها و با گلوهايشان خاك شده بود، حالا چقدر حرف زيرخاك مانده داشتيم؛‌ هرچند كه حالا هم داريم اما هركس هرچقدر كه مي تواند بايد حرفها را بگويد.... حرفها گناه دارند ، حيفند براي خاك شدن.... ازآدمي زاد كه مشتي خاك مي آيد و مشتي خاك مي شود، فقط همين حرفها مي ماند كه بايد گفت.... هرچقدر تلخ وسخت و تاريك ..اما حرفها بي گناهند مثل بچه ها و همه تلخي و بي رحمي دنيا را نبايد با تلخي آنها اندازه گرفت...حرفها هرچقدرهم كه نيش دار باشند ازنيش ِ‌دلها و روحها آب مي خورند...حرفها بي گناهند مثل بچه ها...بايد آنها را دوست داشت،‌ دنيا بدون حرفها،‌خيلي خالي ست ؛ از روح...ازجان...ازكلمه...

سلام

    اين روزها كه ذهنم هزارجا ميچرخه ، فقط آرزوي يه گوشه دنج دارم تا كمي بنويسم؛ فكرميكنم هيچوقت تا اين حد محتاج آرامش و سكوت نبودم...حتي مهم نيست كه چي بنويسم اما انگار بايد بگم و خالي شم... گاهي فكرميكنم وقتي توي زندگيت نه عشقي هست نه اتفاقي كه لااقل براي مخاطبت جالب باشه چرا بايد بنويسي و ازاين سوال به ظاهر ساده ميرسم به اين سوال اساسي كه دراينصورت چرا اصلا بايد زنده باشي! نه وقتشو دارم نه حوصله شو كه بخوام ازنااميدي حرف بزنم چون ازاونم واقعا خسته شدم...هرچيزي تا يه جايي معني داره حتي پوچي..والا....

    اما اين روزها باز حس ميكنم درنقطه اي ازخودم ايستادم كه فقط يه آرزو دارم؛‌ اينكه ازخودم بزنم بيرون...نميدونم حسش كرديد يانه،‌وقتي كه حس ميكني ديگه توي تنت جا نميشي...هميشه ميگفتن سالي ِ‌ نازك نارنجي ومن ميدونستم كه اشتباه مي كنن واصلا بخاطراين دونستن خوشحال نبودم چون اساسا پوست كلفتي رو فضيلت نميدونم ولي واقعا اينهمه پوست كلفتي هم ديگه نوبره..... چطوردارم اين روزها رو تحمل ميكنم واقعا براي خودم كه حال خودم و مي فهمم عجيبه.... هرچند شايد سفيدي موهام بيشترو بيشتر شده و حوصله م كمتر وكمتر ولي بازهم فكرميكنم اين كوچكترين عوارض اين همه پوست كلفتي ست.....ميدونم دارم چرند ميگم ولي واقعا به گفتن اين چرنديات نياز دارم....آآآآآآآآه يكم هوا ميخوام حتي اگر هواي مسموم و آخرين تنفس باشه..... يكم هوا،‌فقط ،‌ ازتو اي دنياي لعنتي، ‌لعنتي ‌، لعنتي....

سلام

يكي از بدي هاي كمال گرايي اينه كه وقتي يه عالمه حرف داري ولي بهردليلي نميتوني تمام و كمال اونو بگي،‌ دستت به نوشتن نميره چون فكرمي كني نمي توني حق مطلب و ادا كني...حالا شده حكايت من از اين روزها.......سه  ماه  دوندگي و رفت و آمد بيمارستان...سه ماه بيم و اميد بهبودي مادر يا.............

روزها وقتي به حياطش مي رفتم معني اين جمله رو درك ميكردم كه هرچند وقت يكبار بايد اومد و يه سري به اينجا زد..... اصلا انگار درزمان و مكاني ساكن قرارگرفتي كه هيچ ارتباطي با دنياي بيرون نيست...حتي درخت و آسمونش هم يه شكل ديگه س..همينه كه هيچوقت معتقد نبودم هرجا بري آسمون همين رنگه!! بد يا خوب يكي ازعادتهام اينه كه گاهي حتي ساعتها محو تماشاي آدمها مي شم بدون هيچ قضاوتي...اين روزهاي بيمارستان هم همينطور وقتي گذر ِ‌ پر دلهره آدمها و قدمهاي دردناك بيمارها رو نگاه ميكردم ميديدم،  آدمهاي اينجا ديگه براشون مهم نيست كه بقيه چجوري اونا رو قضاوت ميكنن چون دردهايي خيلي خيلي فراتر ازاين خاله زنك بازيها گرفتارشون كرده....با همه عذابي كه تو اين محيط كشيدم و ميكشم ولي يه جور آرامش دارم چون نگران قضاوت كسي نيستم .... براي خودش دنياي خاص و عجيبيه!

اين روزها اگر اضطراب امان ميداد وقت خوبي بود براي فكر كردن به همه چي...بقول مامان كه ميگفت ،‌ اگر ميدونستم بيماري ومرگ اينقدر به آدمي زاد نزديكه يك لحظه هم غصه دنيا رو نميخوردم ...ولي چون مادره هنوزم داره غصه مارو ميخوره و بدتر ازاون غصه روزهايي كه ممكنه بدون اون مجبورشيم بگذرونيم!

 اين روزها به همچي فكركردم و دلم ميخواست آدمارو رديف كنم مخصوصا اونهايي كه بهم پشت پا زدن و گاهي خوشحال شدن از فريب دادن سالومه،‌ ازشكستن سالومه،ازاشك ريختن سالومه، از نبودن سالومه.... دوست داشتم يه روز فقط يه روز توي اين مكان همراهم بودن تا ببينن تا دوباره يادشون بيفته دنيا خيلي خيلي بي اعتبارتراز تصور اوناس.... كه ببينن يه وقتايي توي زندگي نه پول به كمكت مياد نه شهرت نه مقام اجتماعي نه قدرت ،‌ ونه حتي خدايي كه همه عمر به درگاهش زانو زدن و بهش توكل كردن.... نه حوصله و نه دليلي براي فلسفه چيدن دارم فقط اينها چيزهايي بود كه اين مدت از ذهنم گذشته و چقدر هم سخت گذشته.... نه ؛‌ نگذشته .... هنوزم داره ميگذره....

سلام

.

.

.

 ميگن مشكلات آدم و مثل كوه مقاوم ميكنه....

اونوقت اگه اين كوه ،‌ كوه درد باشه بازهم فضيلته ؟؟؟؟؟

سلام

      يلدا تاريكي بلند است، من فكر مي كنم، باهم بودن دراين تاريكي بلند براي نهراسيدن،‌ فلسفه آئين يلداست،‌ يلدا تاريكي بلند است وتاريكي تبريك ندارد! پس اين اشتباه مصطلح را كنار مي زنم  و مي گويم:‌ باهم بودنتان براي نهراسيدن از تاريكي،‌ مبارك  و مستدام.

سلام

      هيچ نميدونم ازاين نوشته چه برداشتي ميكنيد، طنز، هجو، شوخي، وقت گذروني، مزه پروني ووو.... اما اين حقيقته ؛ لااقل براي من وهمه زنان و دختران اين سرزمين كه با اين حقيقت به غايت تلخ آشناهستن!

      من درسرزميني زندگي ميكنم كه صبح كه ازخونه ميزني بيرون، با مردان بسيار مهرباني روبرو ميشي كه به تناسب زمان و مكان و موقعيت جغرافيايي(يعني همه رو مو به مو درنظرميگيرن، جان بچه م!!) تو رو ساپورت احساسي ميكنن...صبح باشه ، هنوز چشمشون بازنشده ها، هنوز مث من حال حرف زدن ندارن ها ولي امكان نداره كه بهت نگن:‌ سلام عزيزم صبحت بخير، يا حتي ،  حتي اگه با زنشون باشن واسه اينكه ريا نشه، بالاخره با چشم و ابرو واشاره بهت صبح بخيرميگن و بهت مي فهمونن كه چقدر حالت براشون مهمه! يا وسط روزباشه حتما حالت و مي پرسن و حتي شده ازاون ور ِ‌اتوبان ، عرض ارادت ميكنن حالا هرجور كه بلدن و ازدستشون برمياد، بندگان خدا....

      عصرم كه ازسركاربرميگردي امكان نداره بذارن بدون خسته نباشيد شنيدن وارد خونت بشي....يعني كورشم اگه بخوام ذره اي دروغ قاطيش كنم... تازه همين چند روزپيش يكيشون ماشين روشن وايساده بود سركوچمون(هرچند همو نمي شناختيم اما خب شناخت لازم نيست من زنم اونام مردن و همين واسه عرض ارادت و مراقبت شبانه روزكافيه) يعني هفت و نيم صبح كه نه چشم من باز ميشه نه چشم اون؛ اصرار اصرار كه" بذا برسونمت عزيزم حيف پاهاي عزيزت نيست كه اينهمه راه بري؟ به كي به كي قسم كه قصدم خيره" و سالومه لال بشه اگه ذره اي دراين خيريت ها بخواد شك كنه.... تازه بعضي هاشون اونقدر به فكرتن كه شده به زورمي كشنت تو ماشين تا برسوننت مبادا تو راه خطري تهديدت كنه، زبونم لال!!

     خلاصه كه حرف اوووووووووووه انقدر زياده درباره مردهاي مهربان سرزمينم كه تا صبحم بشينم واستون بگم بازكم گفتم.... تازه محبتهاي دستي و كه ديگه نگو ونپرس، اصرارم نكنيد نميگم چون چشم و گوش بچه ها بازتر ميشه!!.....

   باري، خواستم بگم كه :‌ اي زنان اين مرز پر گهر، شادباشيد كه دراين خطه بدنيا اومديد و من واقعا نميدونم اگه درايران بدنيا نيومده بودم ، بدون حمايتهاي هميشگي اين مردان مهربان چه غلطي بايد ميكردم دراين روزگار گرگ بازار!!!!

پ.ن:‌ البت اين حرفها متاسفانه شامل همه همه مردهاي ما نميشه فقط حدود 99 درصد اونا اينقدر به فكر ما هستن و بايد مسئولان جدا به فكر راه حلي باشن تا اين رقم به 100 درصد برسه و اونوقت ديگه امنيت اناث اين مملكت كاملا تضمين شده س..به اميد اون روز!!! جان بچه م.....

سلام

.

.

بعضي وقتها فكرميكنيم ته انصافه اگر بگيم:‌ حالا كه بهانه اي نداري ،  برو من مانع نميشوم...برو ،‌ خودت ميداني.... بعد او برود بعد ما بنشينيم و بخاطر حقي كه ازما ضايع شده تا ابد الاباد ماتم بگيرم و تمام حق هاي دنيا را قلمبه به خودمان بدهيم و هرجا شنيديم قرباني؛ بگوييم :‌ قرباني ميخواهي؟ من.... درد كشيده ميخواهي؟ من.....

دوست عزيزلازم نيست اينقدر حق به جانب باد به غبغب بيندازي و بگويي:‌آزادش گذاشتم كه انتخاب كند...خودم را سوزاندم كه راحت باشد...اصلا خودم چمدانش را دستش دادم كه برود......

...........شايد تمام بهانه اي كه براي ماندن ميخواسته، خواهش ِ نگاهت بوده... لرزش لبهايت بوده... بغض فروخورده ات بوده... شايد تنها يك كلمه بوده: " بمان". همين...به خدا همين.....

.

.

روزي آگه شوي از حال دلم اي صياد

كه به كنج ِ‌ قفسم نيست به جز مشت پري....

پ.ن:‌ نمي دونم باز اين گرد ِ‌  بي سرو ته چه خوابي واسم ديده كه چند روزه اين بيت توي ذهنم ميچرخه...حتي توي كابوسهاي هرشب ِ‌ اين روزها.....

سلام

.

.

آینده، آه آری می شناسمش...همانکه قراربود با آمدنش همه چیزعوض شود.... همانکه درکودکی چشم به راهش بودم وکودکی را نفهیدم وگذاشتم برای آینده...کودکی گذشت وآینده نیامد....همانکه درنوجوانی جستجویش کردم ونوجوانی را نفهمیدم وگذاشتم برای آینده....نوجوانی گذشت وآینده نیامد...همانکه درجوانی چشم به راهش نشسته ام وجوانی را نفهمیدم وگذاشتم برای آینده ... جوانی گذشت وانگارآینده خیال آمدن ندارد، این را موهای سفیدم می گوید .....آینده بی صدا آمد ورفت ..درروزهای کودکی ..نوجوانی ...جوانی... آینده همه فرداهابود که نفهمیدم وگذشت وچه خوب که نفهمیدمشان چون درهیچ فردایی هیچ چیزبهترنشد که نشد.... عزیزکم آینده هم فریب خدایان بود برای تحمل امروزهای سختمان.... بهترکه گذشت وحالا دیرزمانی ست چشم به راه هیچ آینده ای نیستم وروزها برایم فقط تا شب امتداد دارند وشب ها فقط تا روز..... بیخیال ِ آینده...به امتداد شبهایت فکرکن .... بیخوابی وگوشه دنج ِ پنجره مهتاب نشان و فنجان قهوه و دفترشعرم را با هیچ آینده ای تاخت نمی زنم .... بیچاره گذشته های بی گناه وزود باورم....

پ.ن:‌ اين متن ،‌ جواب دوستي بود كه درباره آينده پرسيد..حالا ديگر نه آن دوست هست، نه ، آن آينده واين بود كه اين متن ِ بلاتكليف ازاينجا سردرآورد.....